นี่ๆ
พอเลย ห้ามไซ้กันในห้องฉัน
อะไรนะ
นี่ แค่เพราะฉันรู้เรื่องพวกเธอ ไม่ได้แปลว่าฉันชอบดูนะ
นายควรต้องคัดตัวอยู่และกลับมา ในอีกหนึ่งชั่วโมงไม่ใช่เหรอ
ขอโทษที ที่ฉันไม่ใช่ ผู้หญิงผิวดำวัยกลางคน
แล้วก็ขอโทษด้วย
ถ้าบางครั้งฉันไปคัดตัวผิดงาน
โอเค เอาล่ะ
ถ้าฉันต้องทำเป็นไม่รู้เรื่องพวกนาย
พวกนายก็ต้องทำตัวเหมือน ไม่มีอะไรเกิดขึ้นด้วย
- ได้ ขอโทษที - ได้ ขอโทษที
ฉันได้ยินนะ
เรเชลไม่อยู่บ้าน
ฉันยังได้ยินอยู่นะ
- ไง - สวัสดี
- ว่าไง - ไง นั่นอะไรน่ะ
แม่ฉันส่งสมบัติตกทอดของตระกูล ที่เคยเป็นของยายมาให้
ไม่น่าเชื่อเลยเนอะ
ปีที่แล้วฉันไม่มีแม้แต่ครอบครัว
แต่ตอนนี้ฉันมีสมบัติตกทอดด้วยนะ
พระเจ้า
นุ่มดีนะ
- ขนมิงก์เหรอ - ใช่
แม่ฉันส่งขนสัตว์มาให้ทำไมเนี่ย ทำเหมือนไม่รู้จักฉันสักนิด
อีกอย่าง ฉันก็มีเสื้อโค้ตดีๆ ที่ไม่ผ่านการทารุณกรรมสัตว์อยู่แล้ว
ใช่ แค่เป็น แรงงานเด็กฟิลิปปินส์เก้าขวบ
ที่ต้องตรากตรำ เพื่อค่าแรงชั่วโมงละ 12 เซนต์
ไม่จริงหรอก ฉันก็พูดไปงั้นเอง
- ไง - รอสส์
นายติดใบปลิวในนี้ไม่ได้นะ
ทำไมล่ะ คนอื่นยังติดได้เลย
แต่นายห้ามติด
นั่นอะไรน่ะ
- อ๋อ เอ่อ... - ขอดูหน่อย
ฉันแค่กำลังกำจัดของเก่าน่ะ
นี่ทุกอย่างของพี่เลยนะ
ใช่ มันก็ใช่
(เซ็นทรัลเพิร์ก)
ไม่ แต่ก็ดีนะ
เอมิลี่อยากให้เราซื้อของใหม่ทั้งหมด
จะได้เป็นของเรา แค่สองคน ซื้อใหม่ให้หมด
ก็คือจะขายของทุกอย่าง ที่เรเชลเคยแตะใช่ไหม
เคยแตะ ใช้ นั่งทับ นอนทับ
ฉันขอหมดเลยนะ
รอสส์ แล้วนายโอเคเหรอ
ถ้าฉันแค่ตามใจเอมิลี่ แล้วพาเธอมานิวยอร์กได้
ฉันมั่นใจว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย
แต่นายว่ามันไม่สุดโต่งไปหน่อยเหรอ
- จากสิ่งที่ฉันทำลงไป ก็ไม่แปลก - โอ้ พระเจ้า
นายรอดตัวไปนะ
ตอนสามีของซิลวี่ เพื่อนของฉัน พูดชื่อคนอื่นขึ้นมาบนเตียง
เธอด่าแล้วก็ทำเอาไอ้จ้อนเขาบวมฉึ่ง
อะไรของเขาน่ะ
เอมิลี่คิดว่าเรเชลทิ้งเหา ไว้ตามเฟอร์นิเจอร์ของรอสส์เหรอ
- ใจเย็นโจอี้ - ไม่
ทุกอย่างมันชักจะไปกันใหญ่แล้ว
เอมิลี่ไม่ยอมให้รอสส์เจอเรเชล
แต่ยังไงพวกเราก็ต้องเจอเรเชลทุกวัน
ฉะนั้น รอสส์ก็ห้ามเจอ พวกเราด้วยน่ะสิ
เกลียดจริงๆ ทุกอย่างมันเพี้ยนไปหมด
เราจะเสียรอสส์ไป แถมโจอี้ใช้คำว่า "ฉะนั้น" เป็น
ฉันก็ไม่ชอบหรอกนะ แต่ถ้ารอสส์บอกว่าเขามีความสุข
เราก็ต้องยอม ไม่ว่าเราจะรู้สึก
ยังไงกับเอมิลี่
ตกลงไหม
ไม่
แต่ฉันเป็นนักแสดงนี่นา
จะทำเป็นยอมก็ได้
ให้ตาย ห้องเก็บของ ทำฉันขนลุกเป็นบ้า
มอนิก้า ขอร้องล่ะ เร็วหน่อยได้ไหมที่รัก
เรเชล ถ้าเธออยากกินวาฟเฟิลจิ๋ว
เธอก็ต้องรอจนกว่าฉัน จะหาเครื่องทำวาฟเฟิลจิ๋วเจอ
ฉันอยากกินวาฟเฟิลจิ๋ว
โอเค
อยู่นี่ไง
ใต้กระป๋องรมควันแมลงพอดี
ทำไมถึงเก็บอุปกรณ์ทำอาหาร
ไว้ใต้กระป๋องยาพิษก็ไม่รู้เนอะ
ฉันยอมกินแค่ขนมปังปิ้งก็ได้
โอ้ พระเจ้า
รมควันมันเลย รมควันเลย
ฉันจะทำยังไงกับเสื้อโค้ตตัวนี้ดี
ฉันเอาไปเอง
- ก็ได้ - เจ๋งเป้ง
เยี่ยมเลย ฉันดูเป็นยังไง
อีกห้านาทีขึ้นเวทีนางโชว์ คุณมินเนลลี่
ไม่ๆ มันแค่กะทันหันไปหน่อย
ไม่ ดีแล้ว ผมเห็นด้วยเต็มที่เลย
รักเหมือนกัน โอเค บาย
มีอะไรเหรอรอสส์
ไม่มี เอ่อ ที่จริงแล้ว
มีข่าวดี
ฉันเพิ่งวางสายจากเอมิลี่
ดูเหมือนฉัน จะได้ย้ายไปอยู่อพาร์ตเมนต์ใหม่
ทำไมล่ะ
เอมิลี่คิดว่า ซึ่งฉันเห็นด้วยนะ
ถ้าจะซื้อเฟอร์นิเจอร์ใหม่
ทำไมไม่หาห้องใหม่ไปด้วยเลยล่ะ
ญาติเธอมีห้องดีๆ แบ่งให้เช่า
ด้านหนึ่งเป็นวิวแม่น้ำ อีกด้านเป็นย่านโคลัมเบีย
อยู่ไกลมากเลยนะ
ต้องนั่งรถไฟไปตั้งสามขบวน ซึ่งก็ดี
ฉันชอบนั่งรถไฟ
แล้วนายโอเคจริงๆ เหรอ
โอเคสิ
อาจจะไกลจากที่ทำงานหน่อย
แต่ฉันนั่งทำงานบนรถไฟก็ได้
เหมือนฉันได้เวลาเพิ่มเป็นของขวัญ
คริสต์มาสที่ผ่านมา ฉันก็ได้ที่ว่างเป็นของขวัญ
เราน่าจะเอามารวมกัน และสร้างการคงอยู่ซึ่งสรรพสิ่ง
เขาจะย้ายห้องอีกด้วย
ให้ตาย ยัยเอมิลี่ทำอะไรกับเขาเนี่ย
เขาไม่อยู่ตรงนี้สักหน่อย
ทุกคนๆ
เมื่อกี้เราไปห้องเก็บของมา แล้วก็เจอผู้ชายคนหนึ่ง น่ากลัวมากๆ
แววตาเขาบ้าคลั่ง ขนก็ดกเต็มตัว
ตัวใหญ่อย่างกับไอ้ตีนโต หรือมนุษย์หิมะอะไรสักอย่าง
เขาถือขวานตรงเข้ามาหาเรา
เรเชลเลยรมควันเขาซะ
ใช่ ฉันดึงสลักแล้วก็รมควันแม่งเลย
แบบว่า ผมดำ เคราดกๆ
ใช่
อ๋อ เธอเพิ่งรมควันแดนนี่
บ้าน่า เราไม่ได้ รมควันแดนนี่สักหน่อย
แดนนี่คือใคร
แดนนี่เพิ่งย้ายเข้ามาชั้นล่าง
เขาเพิ่งกลับจากการไปปีนเขา ที่เทือกเขาแอนดีสมาสี่เดือน
เป็นคนดีมาก
เหรอ เป็นคนดีเหรอ นายก็ชอบเข้าข้าง...
คนที่เรารมควันตลอด
- ไง - สวัสดี
คุณอาจจะจำเราไม่ได้ แต่เราคือผู้หญิงที่รมควันคุณ
- เราขอโทษจริงๆ ที่รมควันคุณ - ค่ะ
- โอเค
แค่อยากบอกว่า เราไม่ได้ตั้งใจน่ะค่ะ
เรานึกว่าคุณเป็นมนุษย์หิมะ หรืออะไรสักอย่าง
โอเค
ว่าไงครับ
สวัสดี ขอโทษที่รบกวนนะ
แต่เราอยากให้คุณ ตั้งใจยกโทษให้เราหน่อย
แบบว่า คุณดูเหมือนไม่เต็มใจเลย
ใช่
โอเค
แหม
ไม่มีมารยาทเอาซะเลย
ให้ตาย เป็นอะไรของเขาน่ะ
ถ้าฉันรมควันเธอ เธอจะยกโทษให้ฉันไหม
ฉันก็โดนรมควันด้วยนะ
ที่รัก ฉันขอโทษจริงๆ
ฉันยกโทษให้เธอนะ
- จริงเหรอ - จ้ะ
- ไง - ไง
ฟังนะ เธอจำคริส เพื่อนฉันที่เปิดร้านฌาปนกิจได้ไหม
คริสฌาปนกิจเหรอ จำได้สิ
เขาบอกว่าจะเผาเสื้อขนสัตว์ฉันให้ฟรี
ถ้าฉันหาคนตายมาเป็นลูกค้าให้เขาได้
โอ้ พระเจ้า
พระเจ้า ดูเสื้อนี่สิ
อย่าติดใจล่ะ เธอกำลังจะเอามันไปเผา
อะไรนะ
ฟีบี้
ที่รัก
เธอแปลกไม่เหมือนใคร ซึ่งฉันชอบนะ
เราทุกคนชอบมากจริงๆ
แต่ถ้าเธอทำลายเสื้อแบบนี้
มันเหมือนเธอกำลังทำลายธรรมชาติเลยนะ
ไม่ใช่ธรรมชาติสิ แฟชั่นต่างหาก
นี่เหรอแฟชั่น
สำหรับเธอ ความตายเป็นแฟชั่นสินะ
ตลกมากเลยนะ
นี่คือฟีบี้
กำลังฉุยฉายในชุดขนทำจากซากสัตว์
ที่โดนล่อให้ติดกับดัก กลางลมหนาวของรัสเซีย
เธอคิดว่ามันดูดีจริงๆ เหรอ
เพราะฉันคิดนะ
ผมคิดถึงคุณเหมือนกัน รอเจอแทบไม่ไหวแล้ว
รักนะ บาย
ใส่อะไรไว้เนี่ย ก้อนหินเหรอ
ไม่ใช่ นี่คือกล่องสะสม ตัวอย่างฟอสซิลของฉัน
ก็ก้อนหินน่ะสิ
ฉันคงคิดถึงห้องนี้มากแน่ๆ
เบนเดินก้าวแรกได้ตรงนั้นเลย
จำตอนที่ฉันวิ่งชนไอ้นี่ แล้วมันตีหน้าฉันได้ไหม
ฉันรักห้องนี้
เอาเข้าจริง ฉันหวังให้ตัวเองไม่ต้องย้ายออกเลย
นายจะบอกว่า นายไม่ได้อยากจะย้ายออกซะทีเดียวเหรอ
ฉันหมายถึง
ถ้าเอมิลี่ให้ฉันเลือกได้...
นายเลือกได้สิ
รอสส์ ทำไมนายต้องฟังเธอด้วย
บ้าไปแล้วเหรอ
ว่าไงนะ
เอมิลี่บังคับนายอย่างนี้ไม่ถูก
เธอน่ะ...
เลิกหยิกฉันสักที
นี่ ฟังนะ พวกเธอห้ามฉันพูด
ตราบใดที่รอสส์มีความสุขใช่ไหม
เขาเพิ่งบอกฉันว่าเขาไม่ได้อยากย้าย
เกิดอะไรขึ้น
พวกเราเกลียดเอมิลี่
- เปล่านะ - ไม่ รอสส์ เราไม่ได้เกลียดเอมิลี่
เราแค่
คิดว่าพี่ต้องเสียสละหลายอย่างเกินไป
เพื่อทำให้เธอมีความสุข
ถูกต้อง
เราแค่คิดว่าเธอออกจะ
ไม่มีเหตุผล
ใช่ๆ ไม่มีเหตุผล
ไม่มีเหตุผลเหรอ
ลองให้พวกนายสักคนได้แต่งงานดูสิ
พวกนายไม่รู้หรอกว่า ชีวิตคู่ต้องเสียสละมากแค่ไหน
มันเป็นเรื่องของการประนีประนอม ใครจะชอบบ้างล่ะ ไม่เลย
แต่เรายอมไหม ก็ต้องยอม
เพราะมันไม่ได้มีแต่เสียงหัวเราะ ความสุข ความหวานฉ่ำ
นั่งดื่มกาแฟกัน ที่เซ็นทรัลเพิร์กตลอดเวลา
นี่มันชีวิตจริง เข้าใจไหม
นี่คือสิ่งที่ผู้ใหญ่ต้องทำ
ฉันว่าเขาพูดถูกนะ
พวกนายอยู่ที่ร้านกาแฟมากเกินไปจริงๆ
- ฉันรู้สึกผิดเรื่องรอสส์จังเลย - ฉันรู้
รู้สึกเหมือนเป็นความผิดฉันเลย
เหมือนเหรอ
ถ้านายไม่โพล่งออกมา ก็ไม่เกิดเรื่องหรอก
ก็ช่วงนี้ฉันมีเรื่องต้องเก็บไว้ เยอะเหลือเกินนี่
มันก็ต้องหลุดออกมาบ้างล่ะ
ที่นายพูดมาต้องใช้ความกล้ามากๆ
ฉันทนนั่งอยู่นี่ไม่ไหวแล้ว ขอไปเดินหน่อย
ฟีบส์ เธอทำอะไรน่ะ แล้วเรื่องสิทธิของสัตว์พวกนั้นล่ะ
ฉันไปหาข้อมูลมาแล้ว
จะบอกให้ว่ามิงก์นิสัยไม่ดีนักหรอกนะ
ก็ได้ ฉันยอมแล้ว ฉันชอบเสื้อตัวนี้
เป็นสิ่งที่ดีที่สุด ที่เคยโอบรอบตัวฉันเลย
ดีกว่าฟิล ฮันต์ลีย์อีก
จำฟิล ฮันต์ลีย์ได้ไหม เขาหล่อมากเลย
ไงคะ
- คุณชอบผมสั้นมากกว่าสินะ - ว่าไงนะคะ
ตีนโต เอ้ย แดนนี่
ผมต้องตัดผมเพื่อกำจัดกลิ่น
ควันฆ่าแมลงน่ะ
ฟังนะ ฉันขอโทษจริงๆ ฉันคงไม่รมควันคุณ
ถ้าคุณไม่ได้ดู...
เอ่อ
ครับ
คนบางคนก็ตัดสินกันแค่หน้าตา
อะไรนะ
- ไม่เป็นไรครับ - นี่ เดี๋ยวก่อน
ไม่ๆ เป็นสิ
คุณไม่รู้จักฉันด้วยซ้ำ
ก็คุณหิ้วถุงช็อปปิ้ง ถือแค็ตตาล็อกของแซกส์
แล้วไง แค่นั้น คุณก็คิดว่า อ่านฉันออกหมดแล้วเหรอ
แต่ไม่จริงหรอก
ในถุงนี้อาจจะมีของเล่น ที่ซื้อไปให้เด็กด้อยโอกาสอยู่ก็ได้
แล้วใช่ไหมล่ะ
ก็ถ้าเด็กชอบเล่นกับ กางเกงขาห้าส่วนน่ะก็ใช่
โอเค
หยุดพูดคำนั้นนะ ฉันไม่ชอบ
โอเค
ก็ได้ ฉันตัดสินบ้าง ฉันมองคุณแว่บเดียวก็ทำได้แล้ว
แต่คุณก็ทำเหมือนกัน แย่กว่าด้วย
เพราะคุณตัดสินแล้วก็ตัดสินเลย
คุณไม่แม้แต่จะเปิดใจดูบ้างเลย
ว่าคุณอาจจะคิดผิดก็ได้
เป็นยังไงบ้างล่ะ
ร้านพิซซ่าฝั่งตรงข้ามดีไหมครับ
- ฮะ - ผมหิว
ไปกินพิซซ่ากันไหม คุณจะตะโกนใส่ผมต่อได้ถ้ายังมีอีก
โอเค
หยุดพูดคำนั้นนะ ผมไม่ชอบ
รอสส์
- ยังโกรธเราอยู่เหรอ - ใช่
ดี เพราะเราเตรียมเพลง "ฉันขอโทษ" มา
พอเถอะ ฉันไม่มีอารมณ์
นี่ รอสส์
ฉันรู้สึกแย่จริงๆ
นายกำลังเจอเรื่องลำบาก
แต่ฉันกลับทำตัวเป็นไอ้งั่ง
ใช่ เราขอโทษจริงๆ
พวกนายกำลังแปลงเพลงของฉันนะ
ฟังนะ เราล้ำเส้นเกินไป จริงๆ เราอยู่ข้างนายเสมอนะ
ใช่ ไม่ว่าพี่จะตัดสินใจยังไง ไม่ว่าพี่จะทำอะไร
นี่เธอพูดตามเนื้อเพลงฉันเป๊ะเลย
ฉันลำบากใจพออยู่แล้ว ฉันต้องการกำลังใจจากพวกเธอจริงๆ
ใช่เลย เพราะอย่างนั้น...
คืนนี้แวะมาที่ห้องฉันสิ เดี๋ยวจะทำมื้อค่ำสุดโปรดของพี่ให้
มาเถอะ
ตกลง
ขอบคุณนะทุกคน
ฟีบส์ ใส่เสื้อขนสัตว์เหรอ
เอาล่ะ เปิดใจกันหน่อยสิ
มันไม่ได้ทำจากสุนัขนำทางซะหน่อย
รู้ไหมรอสส์ ฉันว่า
ฉันรู้ว่าทำไมวันนี้ฉันถึงหลุดๆ
เหรอ
ใช่ คือว่า
ฉันเป็นนักแสดง ใช่ไหม
ฉันต้องทำอารมณ์ให้ปริ่มไว้เสมอ
ไม่รู้ว่าต้อง เอาออกมาใช้แสดงเมื่อไหร่
มันยากนะ ผู้ชายอย่างฉัน เตร็ดเตร่คนเดียว อยู่คนเดียว
นายพูดเรื่องอะไร
ไม่แน่ใจเหมือนกัน
- ไง - ไง ดูเธอสิ
ไปไหนมา
ฉันไปกินพิซซ่ากับแดนนี่มา
ทำอีท่าไหนล่ะ
นายตีนโตนั่นเนียนเป็นบ้า
หวังว่าคงยังไม่อิ่มนะ เพราะมื้อเย็นใกล้เสร็จแล้ว
เอ่อ ฉันว่า
ฉันไปอยู่ในห้องตัวเองดีกว่า
- ไม่นะ - ทำไมล่ะ
ไม่เอาน่า
ถ้าเอมิลี่รู้ว่า ฉันกินมื้อเย็นกับนายที่นี่
เธอต้องสติแตกแน่ๆ และนายก็รู้ดี
ไม่เป็นไรหรอก จริงๆ ฉันไม่ว่าหรอก
เดี๋ยวๆ รู้อะไรไหม เธออยู่เถอะ
ขอร้องล่ะ
ฉันจะดีใจมากเลยถ้าเธออยู่
- รอสส์ ฉัน... - เรเชล ได้โปรด กินกับเราเถอะ
ก็ได้ โจอี้ ใจเย็นก่อน
- ก็ได้ ฉันขอโทษๆ - ไม่เป็นไรนะ
คือว่า เรช ฉันเป็นนักแสดง
นี่ๆ ดูสิ
ชีเปลือยหน้าเงือกกลับมาแล้ว
ไม่เห็นเขามานานมากเลย
ให้ตาย ฉันคิดถึง ตาพุงย้วยนั่นจังเลย
แปลกมากนะ
นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้าย ที่เราได้อยู่พร้อมหน้ากัน
เหมือนเขารู้เลยนะ
ฉันรับเอง
สวัสดีค่ะ
ไง เอมิลี่
เธอตามถูกที่แล้ว รอแป๊บหนึ่งนะ
ไง
ใช่ๆ เรากำลังกินมื้อเย็นกัน
ได้สิ แป๊บหนึ่งนะ
เธออยากจะทักทาย เดี๋ยวนะ
ไง เอมิลี่
สวัสดีทุกคน
มีใครอยู่บ้างเนี่ย
ไม่รู้ว่าใครอยู่บ้าง
แต่ที่แน่ๆ คือเรเชลไม่อยู่ที่นี่
ฉันก็หวังว่าอย่างนั้น
ป่านนี้แล้ว รอสส์ก็น่าจะรู้ดี
รู้อะไรไหม เรเชลก็อยู่นี่ด้วย
อยู่เหรอ
อ๋อ ใช่ อยู่นี่เอง
ใช่ๆ เธออยู่ที่นี่
รอสส์ ปิดลำโพงเดี๋ยวนี้
ไง
คุณทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไง
ฉันนึกว่าฉันพูดเรื่อง ความรู้สึกที่มีต่อเรเชลชัดแล้วนะ
เอมิลี่ ผมแค่มากินมื้อเย็นกับเพื่อน โอเคนะ
- คุณอยู่ห่างเธอไม่ได้ล่ะสิ - ไร้สาระน่า เอมิลี่
ผมย้ายบ้านเพื่อคุณ
ผมแทบจะต้องตัดเพื่อนเพื่อคุณ
ขอล่ะ ขึ้นเครื่องบิน มาหาผมที่นิวยอร์กนะ
คุณจะได้เห็น
ว่าคุณคือคนเดียวที่ผมอยากอยู่ด้วย
ฉันคงรู้สึกดีขึ้น ถ้าได้อยู่ที่นั่น และรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหนตลอดเวลา
เอ่อ
คุณคงรู้ว่าผมอยู่ที่ไหน ตลอดเวลาไม่ได้หรอก
ชีวิตคู่เราคงไปไม่รอด ถ้าคุณไม่ไว้ใจผม
คุณพูดถูก
ฉะนั้น
คุณไว้ใจผมได้ไหม
ไม่ได้
น่าจะไปได้สวยนะ
เหมือนเขาจะยิ้มอยู่
นายรู้ได้ยังไง นายเห็นแค่ท้ายทอยของเขาเอง
ใครดูก็รู้
นี่ๆ ดูฉันนะ
ยิ้ม บึ้ง ยิ้ม
บึ้ง ยิ้ม
คงจบแค่นี้ล่ะมั้ง
- ทำไมล่ะ มีอะไร - ทำไม เกิดอะไรขึ้น
ชีวิตคู่ฉันจบแล้ว
- อะไรนะ - โธ่ ที่รัก
ดูสิ ตัวสั่นไปหมดเลย
เอ้านี่
รอสส์ ที่รัก เราช่วยอะไรได้บ้างไหม
มีสิ
ช่วยเอาของฉันคืนมาจากกันเทอร์ที
เอาล่ะ เลิกทรมานฉันได้แล้ว
นี่ขนมิงก์ โอเคนะ มันนิสัยไม่ดี แถมเกลียดกระรอกด้วย
รู้ไหม พวกมันส่วนใหญ่ อาจจะฝันอยากเป็นเสื้อโค้ตก็ได้
ก็ได้ เอาเลย ฉันรู้แล้ว
เอ้า
คุณเอาไปเลย
พอใจหรือยัง ฉันหนาวแล้ว
คำบรรยายโดย ภชญา ดิษฐอำนาจ